Profil de WilRilader 63PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
5 octobre Vroeger na de 2e wereldoorlog. Vroeger tijden!
Beste Allemaal.
Mijn naam is Wil en geboren in het bollendorp Lisse . Het was op het einde van
de tweede Wereldoorlog in de hongerwinter toen ik het levenslicht aanschouwde.
Nu gepensioneerd na 45 jaar noeste arbeid als; Kantoorbediende, Agrariër,
Centrale verwarmingsmonteur, Magazijn medewerker in de tegelhandel,
Loodgieter, Verkoper wit- en bruingoed, Onderhouds-monteur, Beheerder
Sanitairshowroom en Magazijnbeheerder van installatie materialen.
Gepensioneerd Brandweerman na bijna 25 jaar trouwen dienst. Maar nu in
ruste en mijmeren over hoe het vroeger was, was het vroeger wel beter?
"IK DENK HET WEL” Wat is er niet veranderd ,wat was er wel en wat was er niet!!
Ik ben geboren vóór de electrische straatlantaarn, televisie, pickup, cd speler,
penicilline, rimpelcreme, kant en klaar eten, afwasmachien, computer.fax,
electrische deken, koelkast.
Geiser voor warmwater was er niet. Water werd verwarmt op een oliestelletje.
We werden gewassen met sunligtzeep in een zinken teil. Later naar het badhuis.
De melkboer, de bakker kwamen elke dag aan de deur met de handkar/bakfiets.
Om de dag de groentenboer.
De maskramer met zijn koffer vol veters, elastiek, pleisters, garen, borstels.
De scharensliep, de voddenboer, de kolenboer en de schillenboer.
We kregen verkering dan trouwen om samen te wonen en een gezin te stichten.
Er was geen kinderdagverblijf, zorg-centrum, groepstherapie en verpleeghuizen.
In onze jeugd waren kevers insecten en geen Volkswagens en een ontsteking
had nog niet te maken met elektronica.
Wij hadden nooit gehoord van TL, TV, CD, FM radio, video, tapedecks, magne-
trons, elektrische schrijfmachines, faxen, kunstharten, kunstnieren, tekstverwer-
kers, printers, floppies, draadloze telefoons, biogarde, emulgatoren, booreilan-
den, en jongens met oorringen, hippies, yuppies, drinks, BOM vrouwen.
Wij waren er vóór de A28, E4, B747, de TGV, de HSL en de oecumene, vóór de AOW,
WAO, WW of de VUT.
Toen betekende “Made in Japan”: rommel.
Wij hadden nooit gehoord van pizza’s, MacDonald’s, en instant koffie.
In onze tijd betekende HEMA: Hollandse Eenheidsprijzen Magazijn en een zak-
horloge kostte daar ƒ 1,--.
IJsco’s kostten 3, 5 of 10 cent.
Een brief kon je voor 7 1/2 cent versturen.
Een nieuwe auto kostte ƒ 2000,--, maar bijna niemand kon dat betalen.
Benzine kostte 10 cent per liter.
In die tijd was roken chique en interessant.
Pot was iets om in te koken. Aids was het Engelse woord voor helpers.
Een relatie had met zaken doen te maken en niet met een bed.
LAT en LAST- relaties kenden wij niet.
Wij wisten niet wat eten uit de muur was.
De kleur roze had met babies te maken en homo betekende mens.
Wij waren er niet vóórdat het onderscheid tussen seksen werd ontdekt, maar wel
vóór het kunnen veranderen van sekse.
Wij moesten het doen met wat wij hadden of waren.
De Viagra-pil was ons totaal onbekend.
Wij zijn de laatste generatie die nog dacht dat je een man moest hebben om een
baby te krijgen.
Geen wonder dat wij soms zo in de war zijn en dat er een generatiekloof is.
Maar wij hebben het overleefd. En dat is iets om trots op te zijn.
De kinderen van tegenwoordig worden in de watten gelegd. Ben je als kind opge-
groeid in de 50er, 60er of 70er jaren, dan is het terugkijkend, onvoorstelbaar, dat
je zo lang hebt kunnen overleven!
Als kind zaten we in de auto, zonder gordel en zonder airbags.
Onze bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en
cadmium, waar we onze tandjes op konden testen.
De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon open krijgen, evenals overigens
de fles met chloor. Niets geen veiligheids-sluiting.
Deuren en ramen bedreigden voortdurend onze vingertjes. Je vingertjes klemmen
was de beste leerschool om voor een volgende keer op te passen. De praktijk is
immers de beste leermeester!
Op de fiets hadden we nooit een helm op.
We dronken water met de mond aan de kraan in plaats van uit een fles.
We bouwden zeepkisten en kwamen er pas op de eerste rit, bergafwaarts, achter,
dat we geen rem hadden. Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.
’s Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en
moesten pas thuis zijn als de straatlantaarns aangingen.
Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon bij ons.
We sneden ons, braken onze botten en tanden en er werd niemand aangeklaagd.
Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had waren we zelf.
We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog. Daar moesten we mee
leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet voor. Hun reactie was: “Je moet je
haar maar terughalen!”
We aten brood met dikke roomboter, genoten van de vette “kanen”, dronken
Cola en werden evengoed niet te dik.
We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood aan.
Als we “gewond” raakten en er bloed vloeide, dan waren er geen speciale
handschoenen uit voorzorg om niet besmet te raken.
We hadden geen Playstation, geen Nintendo, geen X-box, geen videogames, geen 64
tv-zenders, geen surroundsound, geen eigen tv, geen computer en ook geen internet
chatrooms.
Wat wij wél hadden waren VRIENDEN.
We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar
hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te
bellen, gewoon achterom. En dat zonder van tevoren af te spreken en zonder dat
onze ouders dat wisten.
Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op. Hoe was dat in godsnaam
mogelijk?
We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen. We vermaakten ons
met slootje springen. We aten wurmen en die leefden echt niet voor altijd in
onze magen verder en we konden rustig kauwen op zuring. Met de stokken
prikten we elkaar bijna nooit in de ogen en als dat tóch eens gebeurde, dan
was dat niet “expres”.
Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was. Als je niet
goed genoeg was, moest je met teleurstellingen leren omgaan.
Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoen--
des en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of zelfs tot
veranderde prestatienormen.
Als je met een mes naar school ging, dan deed je dat om op de speelplaats “
landje te veroveren” of katjes af te kunnen snijden voor je moeder.
Soms hadden onze daden consequenties. Dat was logisch en daar kon zich niemand
voor verstoppen. Als iemand van ons iets gedaan had wat verboden was, was het
normaal dat je ouders je er niet uithaalden. Integendeel, ze waren het met de politie
en de onderwijzer eens! Stel je voor! En je kreeg nog extra straf op de koop toe. “
Je zult het wel verdiend hebben. Ze geven geen straf voor niks”, was hun commentaar
Onze generatie heeft veel probleem oplossers en uitvinders, die bereid zijn risico’s
te nemen, voortgebracht.
We hadden vrijheid, we kenden onze plichten, we hadden succes en namen
verantwoording.
Met al die zaken konden we zeer goed omgaan.
Bij die generatie hoor jij ook. Wees blij, dat je er toen bij was.
Maar onthoud dat, ook vroeger was niet alles zoals het vroeger was. CommentairesPour ajouter un commentaire, connectez-vous avec votre identifiant Windows Live ID (si vous utilisez Messenger ou Xbox LIVE, vous avez un identifiant Windows Live ID). Connectez-vous Vous n'avez pas d'identifiant Windows Live ID ? Inscrivez-vous RétroliensL'URL de rétrolien de ce billet est : http://rilader.spaces.live.com/blog/cns!1D1A8B7CDF7498BF!2757.trak Blogs Web qui font référence à ce billet
|
|
|
